Przedstawiona przez prezesa Rady Ministrów Informacja o realizacji działań wynikających z "Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii w 2006 r." (druk nr 161) wraz ze stanowiskiem Komisji Zdrowia (druk nr 312).
6 kadencja, 16 posiedzenie, 2 dzień (29-05-2008)
17 punkt porządku dziennego: Przedstawiona przez prezesa Rady Ministrów Informacja o realizacji działań wynikających z "Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii w 2006 r." (druk nr 161) wraz ze stanowiskiem Komisji Zdrowia (druk nr 312).
Poseł Tomasz Kamiński:
Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Poselskiego Lewica mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu w sprawie informacji o realizacji działań wynikających z "Krajowego programu przeciwdziałania narkomani w 2006 r.".
Na początku jednak kilka zdań, bo zgadzam się z tym, co powiedzieli przedmówcy. Tych pieniędzy nie jest tyle, ile być powinno - zgadzam się co do tego z posłem Cymańskim - aby nas te statystki nie uspokoiły, chociażby w kontekście nakładów na zwalczanie tego problemu. Myślę, że wszyscy będziemy mówić w tym zakresie wspólnym głosem i tak jak pan mówił, zostawiamy politykę, ten cel jest dla nas wszystkich bardzo ważny i musimy działać wspólnie, chociażby tak jak na posiedzeniu Komisji Zdrowia.
Wysoki Sejmie! Corocznie przedstawiane sprawozdanie z realizacji krajowego programu przeciwdziałania narkomanii pozwala nam ustosunkować się do wyżej wymienionego problemu. Ze sprawozdania wynika, że w realizację zwalczania narkomanii zaangażowanych jest coraz więcej podmiotów rozumiejących problem. To cieszy, cieszy, że kolejne instytucje, kolejne samorządy angażują się w przeciwdziałanie. Odpowiedzialność za zwalczanie tego zjawiska nie spoczywa tylko na administracji rządowej. Z coraz większą starannością włączają się wszystkie zarządy województw, powiatów i gmin, a także regionalne oddziały Narodowego Fundusz Zdrowia, chociaż włączenie się oddziałów NFZ jest niewystarczające, właśnie finansowe. Te nakłady muszą być większe, powinny być większe. Ja wierzę, że będziemy je zwiększać. Jest to początek projektu przewidzianego na lata 2006-2010 i mam nadzieję, że uda nam się zwiększyć nakłady.
Choć problem narkotyków w porównaniu do problemu alkoholowego jest zjawiskiem społecznym w Polsce dużo nowszym, to popyt na nie jest spory. Wśród 15-16-letniej młodzieży wskaźniki zażywania narkotyków rosną. Nasza młodzież jest dość dobrze zorientowana w zakresie ryzyka dotyczącego szkód zdrowotnych i społecznych związanych z używaniem substancji psychoaktywnych. Według respondentów o stopniu ryzyka decyduje bardziej częstotliwość używania niż rodzaj substancji. Młodzież, o czym również mówił mój przedmówca, bardzo często liberalizuje podejście do przetworów konopi, jest przekonana o mniejszym ryzyku związanym z ich używaniem w porównaniu z takimi narkotykami jak heroina czy kokaina.
Szanowni Państwo! Informacja o realizacji działań wynikających z programu przeciwdziałania narkomanii jest corocznie przedkładana Radzie Ministrów przez ministra zdrowia, a następnie Sejmowi Rzeczypospolitej zgodnie z ustawą z 2005 r. Pragnę jednak podkreśli, że rok 2006 był pierwszym rokiem realizacji "Krajowego programu przeciwdziałania narkomani na lata 2006-2010". W związku z tym faktem, iż to był pierwszy rok, rok pilotażowy tego programu, musimy ostrożnie, z wyrozumiałością podchodzić do tego sprawozdania.
Szanowni Państwo! "Krajowy program przeciwdziałania narkomanii na lata 2006-2010" został uchwalony w połowie 2006 r., co również należy podkreślić, co oznacza, że instytucje zaangażowane w jego realizację miały ok. 6 miesięcy na podjęcie zapisanych działań, miały mniej czasu.
W ramach krajowego programu przeciwdziałania narkomani wyróżniono 60 działań, do realizacji których zobowiązanych zostało 10 ministrów, 23 instytucje centralne, a także wojewódzkie inspektoraty farmaceutyczne oraz władze samorządowe.
Cel główny programu, czyli ograniczenie używania narkotyków, jest realizowany w 5 obszarach: profilaktyka, leczenie i rehabilitacja, ograniczenie podaży i dwa według mnie najważniejsze, jeżeli chodzi o przyszłość zwalczania tego problemu, czyli współpraca międzynarodowa i rzetelne badania i monitoring, współpraca międzynarodowa różnych instytucji, korzystanie z doświadczeń krajów, w których problem ten pojawił się dużo wcześniej. Chodzi zarówno o działania służb, które walczą z przemytem, jak i czerpanie z programów uświadamiających, programów społecznych.
Wreszcie, szanowni państwo, kwestia badania i monitoringu. Musimy oczywiście rozszerzać obszary badania i traktować problem całościowo, bo na chwilę obecną nie został on wystarczająco zbadany. Pomijamy tu fakt, o którym chciałbym powiedzieć, mianowicie problem lekomani. Musimy o tym mówić. Ta sprawa wymaga zbadania i monitoringu. Chodzi o to, jakie leki i w jakich ilościach są kupowane i zażywane. Te kwestie mieszczą się w problemie, o którym mówimy, dotyczącym zwalczania narkomanii.
Zdajemy sobie sprawę, że w zakresie zapobiegania narkomanii zrobiono wiele, jednak w najbliższej przyszłości należy dążyć do rozwoju lecznictwa ambulatoryjnego, oferującego szerszy zakres oddziaływań psychospołecznych, oraz lecznictwa substytucyjnego i poszerzenia oferty dla osób nieletnich, zobowiązanych do leczenia na podstawie postanowień sądów do spraw nieletnich i rodziny.
Należy zaangażować jednostki samorządu terytorialnego w rozwój programów redukcji szkód i programów postrehabilitacyjnych, bo obecne zaangażowanie jest niewystarczające. Trzeba zachęcać rodziców i opiekunów do uczestnictwa w spotkaniach edukacyjnych celem poszerzenia wiedzy rodziców o zagrożeniach, jakie dotyczą ich dzieci.
Kolejna kwestia dotyczy zwiększenia środków na autorskie projekty profilaktyczne. Uważam, że to jest bardzo ważny element, zapewnienie odpowiednich źródeł finansowania oraz dostatecznych środków na realizację zadań z zakresu przeciwdziałania narkomanii.
Szanowni Państwo! Kończąc, jeszcze raz chciałbym podkreślić wymiar współpracy międzynarodowej. Należy korzystać z doświadczeń innych krajów, w których ten problem był znacznie szerszy, i czerpać nowe, gotowe wzorce, do których sami być może będziemy dochodzić latami.
Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Poselski Lewica będzie głosował za przyjęciem informacji. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)
17 punkt porządku dziennego: Przedstawiona przez prezesa Rady Ministrów Informacja o realizacji działań wynikających z "Krajowego programu przeciwdziałania narkomanii w 2006 r." (druk nr 161) wraz ze stanowiskiem Komisji Zdrowia (druk nr 312).
Poseł Tomasz Kamiński:
Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! W imieniu Klubu Poselskiego Lewica mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu w sprawie informacji o realizacji działań wynikających z "Krajowego programu przeciwdziałania narkomani w 2006 r.".
Na początku jednak kilka zdań, bo zgadzam się z tym, co powiedzieli przedmówcy. Tych pieniędzy nie jest tyle, ile być powinno - zgadzam się co do tego z posłem Cymańskim - aby nas te statystki nie uspokoiły, chociażby w kontekście nakładów na zwalczanie tego problemu. Myślę, że wszyscy będziemy mówić w tym zakresie wspólnym głosem i tak jak pan mówił, zostawiamy politykę, ten cel jest dla nas wszystkich bardzo ważny i musimy działać wspólnie, chociażby tak jak na posiedzeniu Komisji Zdrowia.
Wysoki Sejmie! Corocznie przedstawiane sprawozdanie z realizacji krajowego programu przeciwdziałania narkomanii pozwala nam ustosunkować się do wyżej wymienionego problemu. Ze sprawozdania wynika, że w realizację zwalczania narkomanii zaangażowanych jest coraz więcej podmiotów rozumiejących problem. To cieszy, cieszy, że kolejne instytucje, kolejne samorządy angażują się w przeciwdziałanie. Odpowiedzialność za zwalczanie tego zjawiska nie spoczywa tylko na administracji rządowej. Z coraz większą starannością włączają się wszystkie zarządy województw, powiatów i gmin, a także regionalne oddziały Narodowego Fundusz Zdrowia, chociaż włączenie się oddziałów NFZ jest niewystarczające, właśnie finansowe. Te nakłady muszą być większe, powinny być większe. Ja wierzę, że będziemy je zwiększać. Jest to początek projektu przewidzianego na lata 2006-2010 i mam nadzieję, że uda nam się zwiększyć nakłady.
Choć problem narkotyków w porównaniu do problemu alkoholowego jest zjawiskiem społecznym w Polsce dużo nowszym, to popyt na nie jest spory. Wśród 15-16-letniej młodzieży wskaźniki zażywania narkotyków rosną. Nasza młodzież jest dość dobrze zorientowana w zakresie ryzyka dotyczącego szkód zdrowotnych i społecznych związanych z używaniem substancji psychoaktywnych. Według respondentów o stopniu ryzyka decyduje bardziej częstotliwość używania niż rodzaj substancji. Młodzież, o czym również mówił mój przedmówca, bardzo często liberalizuje podejście do przetworów konopi, jest przekonana o mniejszym ryzyku związanym z ich używaniem w porównaniu z takimi narkotykami jak heroina czy kokaina.
Szanowni Państwo! Informacja o realizacji działań wynikających z programu przeciwdziałania narkomanii jest corocznie przedkładana Radzie Ministrów przez ministra zdrowia, a następnie Sejmowi Rzeczypospolitej zgodnie z ustawą z 2005 r. Pragnę jednak podkreśli, że rok 2006 był pierwszym rokiem realizacji "Krajowego programu przeciwdziałania narkomani na lata 2006-2010". W związku z tym faktem, iż to był pierwszy rok, rok pilotażowy tego programu, musimy ostrożnie, z wyrozumiałością podchodzić do tego sprawozdania.
Szanowni Państwo! "Krajowy program przeciwdziałania narkomanii na lata 2006-2010" został uchwalony w połowie 2006 r., co również należy podkreślić, co oznacza, że instytucje zaangażowane w jego realizację miały ok. 6 miesięcy na podjęcie zapisanych działań, miały mniej czasu.
W ramach krajowego programu przeciwdziałania narkomani wyróżniono 60 działań, do realizacji których zobowiązanych zostało 10 ministrów, 23 instytucje centralne, a także wojewódzkie inspektoraty farmaceutyczne oraz władze samorządowe.
Cel główny programu, czyli ograniczenie używania narkotyków, jest realizowany w 5 obszarach: profilaktyka, leczenie i rehabilitacja, ograniczenie podaży i dwa według mnie najważniejsze, jeżeli chodzi o przyszłość zwalczania tego problemu, czyli współpraca międzynarodowa i rzetelne badania i monitoring, współpraca międzynarodowa różnych instytucji, korzystanie z doświadczeń krajów, w których problem ten pojawił się dużo wcześniej. Chodzi zarówno o działania służb, które walczą z przemytem, jak i czerpanie z programów uświadamiających, programów społecznych.
Wreszcie, szanowni państwo, kwestia badania i monitoringu. Musimy oczywiście rozszerzać obszary badania i traktować problem całościowo, bo na chwilę obecną nie został on wystarczająco zbadany. Pomijamy tu fakt, o którym chciałbym powiedzieć, mianowicie problem lekomani. Musimy o tym mówić. Ta sprawa wymaga zbadania i monitoringu. Chodzi o to, jakie leki i w jakich ilościach są kupowane i zażywane. Te kwestie mieszczą się w problemie, o którym mówimy, dotyczącym zwalczania narkomanii.
Zdajemy sobie sprawę, że w zakresie zapobiegania narkomanii zrobiono wiele, jednak w najbliższej przyszłości należy dążyć do rozwoju lecznictwa ambulatoryjnego, oferującego szerszy zakres oddziaływań psychospołecznych, oraz lecznictwa substytucyjnego i poszerzenia oferty dla osób nieletnich, zobowiązanych do leczenia na podstawie postanowień sądów do spraw nieletnich i rodziny.
Należy zaangażować jednostki samorządu terytorialnego w rozwój programów redukcji szkód i programów postrehabilitacyjnych, bo obecne zaangażowanie jest niewystarczające. Trzeba zachęcać rodziców i opiekunów do uczestnictwa w spotkaniach edukacyjnych celem poszerzenia wiedzy rodziców o zagrożeniach, jakie dotyczą ich dzieci.
Kolejna kwestia dotyczy zwiększenia środków na autorskie projekty profilaktyczne. Uważam, że to jest bardzo ważny element, zapewnienie odpowiednich źródeł finansowania oraz dostatecznych środków na realizację zadań z zakresu przeciwdziałania narkomanii.
Szanowni Państwo! Kończąc, jeszcze raz chciałbym podkreślić wymiar współpracy międzynarodowej. Należy korzystać z doświadczeń innych krajów, w których ten problem był znacznie szerszy, i czerpać nowe, gotowe wzorce, do których sami być może będziemy dochodzić latami.
Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Klub Poselski Lewica będzie głosował za przyjęciem informacji. Dziękuję serdecznie. (Oklaski)